Mijn 50 plus ervaringen


Project appeltaart!

Posted in Allerdaagse dingetjes door Marion Kremer op 28 september 2012
Tags: , , , , , ,

Gisteren zat ik een beetje in de put en toen ik vanmorgen opstond hing ik nog half aan de rand. Zoals een goede positivo betaamt, besloot ik om mij daar vandaag niet aan toe te geven.

Ik ga een appeltaart bakken! Dat schijnt nogal therapeutisch te werken, je bent even achter de pc vandaan en je huisje gaat er zo lekker van ruiken. Mijn schoonmoeder die iedere keer als we langskomen steevast een eigen gebakken appeltaart voor ons heeft klaarstaan zei (nadat ik haar duidelijk wilde maken, dat het toch echt niet hoeft, het is zoveel werk!) ben je mal, het is een kleine moeite, zo gepiept! Genoeg ingrediënten dus om goed beslagen van huis te komen en met het laatste in mijn achterhoofd, wist ik het zeker…..dit wordt een heerlijk middagje, zo gepiept.

Na eerst alle benodigde ingrediënten te hebben uitgestald op het aanrecht, begon ik de verpakking te lezen. Ja zeker, de verpakking. Ik werk natuurlijk wel à la 2012 vanuit een pakje.

Goed, even checken, 1 ei, 50 gram boter, vijf appels, 50 gram rozijnen, 50 gram suiker en 3 tl kaneel. Ja ik heb alles. Eerst de mixer te voorschijn halen. Die gebruik ik niet echt dagelijks, dus deze lag ergens hoog achterin het keukenkastje. Het plafond is hier nogal hoog (4.20 om precies te zijn) wat betekent, dat de kastjes ook wat hoger zijn dan de gemiddelde keukenkastjes. Ok, trappetje erbij, pannen opzij…pats! Daar gaat een pan, van grote hoogte op de vloer, met als gevolg een lelijke deuk. Dat begint lekker denk ik en nadat ik pas na een kwartier zoeken de garden van de mixer heb gevonden zucht ik even diep en tel tot tien.

Mijn oventje begint al lekker warm te worden en ik ga weer vrolijk verder aan de slag. “Vet de springvorm in met boter”. Die is makkelijk, ik heb tenslotte pas geleden zo’n handig kwastje gekocht. Maar waar is die nou weer gebleven?! Ik zoek en zoek, ben inmiddels weer een kwartier verder, maar vind hem niet. Dan doe ik het maar met mijn vingers, want ik laat mij natuurlijk niet uit het veld slaan.

Vervolgens snij ik de boter in blokjes, gooi ze samen met het pak appeltaart-deegmeel in de grote kom en begin fluitend te mixen. Jeetje wat een stofwolken! Mijn hele aanrecht zit onder een dunne laag meel. Ja natuurlijk, die boter is inmiddels niet meer koud. Zal dat er mee te maken hebben?! Ik heb geen flauw banketbakkersidee. Eerst de boel maar een beetje schoonmaken en dan weer verder mixen. Het begint er uiteindelijk toch een beetje op te lijken en ik zet het resultaat in de koelkast.

Zo, en dan nu de appels. Als ik een appeltaart eet, vind ik het niet lekker als er van die grote stukken in zitten. Het klinkt een beetje dubbel, maar dat is voor mij te veel appel. Aangezien het mijn appeltaart is, wil ik de appelstukjes lekker klein hebben. Veel snijden en snijden dus. Ik probeer er gelijke stukjes van te maken. In al die tv kookprogramma’s lijkt het een fluitje van een cent, maar dat valt vies tegen. Feitelijk sta ik gewoon te klungelen en mensen die mij kennen, weten dat het gevaarlijk is als ik een scherp mes in mijn hand heb. Van binnen vloekend als ik dan toch weer in mijn vinger snij, besef ik dat inmiddels mijn oventje ook weer is afgekoeld. Pffffffff……weer tot tien tellen, mijn wond verzorgen en de oven weer verder voorverwarmen.

Nadat ik een andere kom heb gepakt (ja ja, dom dom, die stond naast de mixer) kieper ik de hele zooi bij elkaar. De appels, de rozijnen, het suiker en de 3 tl kaneel. Terwijl ik mijn tweede eetlepel kaneel bijvoeg bedenk ik mij, dat het wel erg veel kaneel is. Ik kijk weer even op het pak en zet voor de zekerheid toch even mijn leesbrilletje op, wat ik overigens niet eerder had gedaan. Een nu zie ik het Tl, theelepel dus….grrrrrrr!

Ik sta inmiddels op het kookpunt, maar weet nog net op tijd mijn neiging de hele kom op de grond te gooien te bedwingen. Weer een diepe zucht, tellen tot twintig en daar ga ik weer.

De springvorm heeft de neiging om iedere keer als ik het deeg aandruk open te springen, maar het lukt mij uiteindelijk toch en de randjes zijn twee centimeter hoog, precies zoals aangeven op het pak. Al met al ziet het voorlopige resultaat er prima uit en ik zet de vorm in de oven. Natuurlijk weer zonder ovenhandschoenen, maar ik zal je de ellende van het gevolg hiervan besparen.

En nu zit ik te wachten. Hoe zal hij er uit komen? Zal hij lekker zijn? Spannend?! Nerveus zal je bedoelen! Of ik hier nu ontspannen van ben geworden, ik weet het niet.

Maar één ding weet ik wel zeker. Als straks mijn mannetje thuis komt zal hij zeggen: Goh, wat ruikt het hier lekker en als hij zijn eerste hap neemt van mijn goddelijke appeltaart zal hij zeggen, wow wat lekker! Alsof ik bij mijn moeder ben.

En ik zal zeggen, ach lieverd, het is een kleine moeite, zo gepiept!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: